O bł. Salomei cz.7

Wierna córka Kościoła

Klara w Regule wyraziła pragnienie, aby siostry zawsze pozostały „poddane pod stopami tego świętego Kościoła i ugruntowane w wierze katolickiej”. Salomeę również cechowała troska o Kościół i dążenie, aby być wierną jego zwierzchnikom. Księżna usilnie zabiegała, aby autorytetem papieskim zapewnić zawichojskiemu konwentowi swobodne korzystanie z posługi franciszkanów. W Archiwum Krakowskich Klarysek przechowywane są listy  papieży do Salomei, jej konwentu oraz do prowincjałów w sprawie klasztorów zawichojskiego i skalskiego. Narracje dziesięciu bulli papieskich informują o potrzebach, radościach, kłopotach i zabiegach Salomei oraz jej sióstr. Na szczególną uwagę zasługują dyplomy z ołowianą pieczęcią papieża Aleksandra IV (1254-1261), gdyż ich tematy są ściśle związane z życiem duchowym pierwszych polskich klarysek. W bulli In monasteriis et ecclesiis (30 marca 1257) nakazał on prowincjałowi Braci Mniejszych w Polsce określić liczbę zakonnic w klasztorze zawichojskim, o którym mówi się, że jest przeludniony (quod dicitur in temporalibus abundare). Szybki wzrost liczbowy klarysek w Europie (w 1253 roku jest około 150 klasztorów) powodował w konsekwencji zaniedbania w sprawowaniu liturgii, pobieżną formację zbyt wielkiej liczby nowicjuszek itp. W bulli Devotionis tue z dnia następnego (31 marca 1257) udzielił Salomei zgody na korzystanie ze spowiedzi oraz duchowych porad u roztropnych i cieszących się dobrą sławą franciszkanów. W bullach: Cum dilectis (12 kwietnia 1258) oraz Inter alia (17 kwietnia 1258) polecił prowincjałowi Braci Mniejszych w Czechach przesłać do klasztoru w Zawichoście podległych mu franciszkanów w celu głoszenia kazań, pouczeń oraz udzielania duchowych i doczesnych porad. „Umiłowana w Chrystusie córka Salomea, niegdyś królowa Węgier” (Dilecta in Christo filia quondam Regina Vngarie) – zdobyła zapewnienie, że odtąd prowincjał będzie troszczył się o rozwój duchowy sióstr zakonu Damiana, o ich obserwancję i karność oraz  będzie kierował roztropnych i godnych zaufania braci do celebrowania Boskiego Oficjum i udzielania posługi sakramentalnej. Zalecił też ministrowi prowincji polskiej regularną wizytację klasztoru w Zawichoście. W bulli Devotionis augmentum (6 sierpnia 1260) zatwierdził nadane klasztorowi przywileje i immunitety. W bulli Ex serie vestre petitionis (13 sierpnia 1260) zezwolił na posiadanie i dysponowanie dobrami materialnymi. Warto przy okazji zaznaczyć, że treść tego pisma (będąca w sprzeczności z Privilegium paupertatis – ideałem „najświętszego ubóstwa”, o które usilnie zabiegała św. Klara) nie jest odpowiedzią na petycje bł. Salomei, ale ksieni i konwentu skalskiego. Narracja bulli wyraźnie wskazuje na motywy takiej prośby: są nimi grabieże i zniszczenia dokonane przez najazd mongolski z 1259 roku, po którym budynki zostały doprowadzone do ruiny, a konwent pozostawiony w skrajnej nędzy.

Aby w „Skale Najświętszej Maryi Panny” godnie celebrowano Eucharystię i Boskie Oficjum oraz inne formy modlitwy wspólnej i indywidualnej, Salomea przekazała w testamencie „swoim umiłowanym siostrom”: relikwie świętych, złote i srebrne kielichy, krzyże, kadzielnice, księgi i malowane obrazy, wystrój kościoła bogaty i wykwintny; jest także duża ilość znakomitych szat, stuł, manipularzy, alb i pozostałego wyposażenia, którego ze względu na zbyt obfitą ilość nie ma potrzeby wyliczać.  Salomea sprawiła też wspólnocie okazałą i cenną bibliotekę; zaopatrując je w libri tam chorales quam ad studium pertinentes. Jest więc prawdopodobne, że w tej grupie ksiąg znajdował się unikatowy graduał rzymsko-seraficki, o wysokiej jakości dekoracji kaligraficzno-malarskiej ornamentalnymi, roślinno-plecionkowymi z inicjałami, datowany na połowę XIII wieku, przechowywany do dziś w Archiwum Krakowskich Klarysek. Kolekcja ksiąg Salomei musiała zawierać również inne księgi liturgiczne do odprawiania nabożeństw chórowych, zwłaszcza do wspólnego odmawiania Oficjum divinum, czyli: bogato iluminowane brewiarze, psałterze, lekcjonarze, plenaria, lekcjonarze, perykopy oraz ewangeliarze.

 

              RegKl 12,13; Wiesław Block OFMCap, Duchowość św. Klary, s. 69.

              Nella tus tenda per sempre, s. 174.

              KDM, t. 1, nr 49, 50, s. 62-63.

              KDM, t. 1, nr 76, s. 91-92.

              Tamże.

              Zob. Barbara Miodońska, Graduał Pax et Bonum. Skarby krakowskich klarysek, red. A. Włodarek, Kraków 1999, s. 30, 31.

              Mieczysław Rokosz, Grodzisko skalskie, s. 34.

Opublikowano 26 grudnia 2019 r.
Powered by CuteNews

O bł. Salomei

O bł. Salomei cz.8
O bł. Salomei cz.7
O bł. Salomei cz.6
O bł. Salomei cz.5
O bł. Salomei cz.4
O bł. Salomei cz.3
O bł. Salomei cz.2
O bł. Salomei cz.1
Powered by CuteNews

Intencje

Jeśli chcesz, abyśmy modliły się razem z tobą, w twoich intencjach – napisz do nas:




Ofiary

Jeśli chcesz nas wesprzeć materialnie:
PKO BP I ODDZIAŁ W KRAKOWIE
Nr 58 1020 2892 0000 5902 0161 5863

Kontakt

KLASZTOR SIÓSTR KLARYSEK
ŚW. ANDRZEJA APOSTOŁA W KRAKOWIE
ul. Grodzka 54, 31-044 Kraków

tel. +48 12 422 16 12
klaryski@klaryski.pl