Siostry Klaryski Kraków

Święci Aniołowie

W średniowiecznej kulturze religijnej powszechne było przekonanie o obecności i pomocy aniołów. Także Święci z Asyżu żyli tym przekonaniem i wiele wydarzeń przeżywali ze świadomością, że towaszyszą im aniołowie.
Archanioł Michał jest wzywany przez św. Franciszka jako pomocnik w walkach duchowych. Często pojawia się archanioł Gabriel jako zwiastun łaski Bożej. Scena zwiastowania Maryi, narodzin Jezusa, życie Jezusa i pierwsze lata posługi Apostołów ujawniają służebną rolę aniołów w dziele zbawienia człowieka.
Żywa cześć i pobożność wobec aniołów trwa w kolejnych pokoleniach Zakonu, który bywa nazywany też "Zakonem Serafickim". Bierze się to od wizji serafina, którą miał św. Franciszek w chwili stygmatyzacji. W życiorysach Świętego wyjaśnia się tą wizję tłumacząc, że Franciszek żarem miłości Bożej dorównał serafinom.

św. Antoni z Padwy (1195-1231)

Św. Antoni z Padwy - a właściwie - Fernando de Bulhan urodził się w Lizbonie (Portugalia) w 1195 roku, w zamożnej szlacheckiej rodzinie. Ok. roku 1209 wstąpił do wspólnoty Kanoników św. Augustyna w pobliżu Lizbony, ale wkrótce przeniósł się do Coimbry, aby w ten sposób uwolnić się od nieustających odwiedzin krewnych. W Coimbrze intensywnie studiował teksty biblijne i teologiczne. Tam też otrzymał święcenia kapłańskie. Świadectwo braci św. Franciszka, których spotkał i którzy wkrótce ponieśli śmierć męczeńską z rąk muzułmanów, wywołało w nim pragnienie przejścia do wspólnoty franciszkańskiej. Uczynił to w 1220 r. i jednocześnie zmienił imię na Antoni. Pragnął udać się do Maroka, aby głosić Chrystusa, ale po dotarciu do Afryki zachorował i musiał wrócić do Europy. Statek miotany sztormem przybił do brzegów Sycylii. Gdy Antoni udał się wraz z braćmi na Kapitułę Zakonu (1221 r.), otrzymał polecenie udania się do wspólnoty na Monte Paolo. Pracował tam jako zwykły brat, dopóki gwardian nie poprosił go o wygłoszenie kazania - wtedy, z posłuszeństwa, Antonii posłużył się swą wiedzą i znajomością teologii ku niezmiernemu zdumieniu braci. Powierzono mu zatem posługę głoszenia kazań i nauczania braci teologii.
Na Kapitule Zakonu w 1224 r. został posłany do Francji, skąd wrócił po 3 latach. Gdy powierzono mu posługę przełożonego w prowincji północnych Włoch, niestrudzenie podróżował głosząc kazania, piętnując lichwę i niesprawiedliwość społeczną oraz dyskutując z licznymi wówczas heretykami. Z tego okresu pochodzą liczne opowieści o cudach dokonujących się pod wpływem nauczania Antoniego. Dlatego nadaje mu się tytuł Antoniego Cudotwórcy.
Intensywna posługa i surowa asceza doprowadziły do wyczerpania sił, nadwątlonych już w Afryce. Antoni umarł w podróży, u bram Padwy, w klasztorze klarysek w Arcella 13 czerwca 1231 r. Ze względu na powszechną opinię o jego świętości, Grzegorz IX kanonizował Antoniego w 1232 roku.

bł. Jakub Strzemię (1340-1409)

Urodził się w rodzinie szlachty małopolskiej w 1340 roku. Jego przydomek wywodzi się z herbu rodowego. Rodzina wkrótce przeniosła się do Włodzimierza na Rusi. Jakub wstąpił do Zakonu braci jako młody chłopiec, a jako dojrzały kapłan podjął posługę gwardiana w klasztorze we Lwowie. W roku 1391 został arcybiskupem halicko-lwowskim. Osobiście angażował się w duszpasterstwo i umacnianie struktur diecezji. Sam żył niezwykle skromnie, w drewnianym domku, a swe dochody przeznaczał na budowę kościołów, klasztorów, a także dla szpitala we Lwowie. Był zaufanym doradcą króla Władysława Jagiełły i św. Jadwigi.
Upowszechniał gorliwie kult Najświętszego Sakramentu, zwłaszcza przez procesje i adoracje. Lubił też bardzo modlić się do Maryi jako Bożej Rodzicielki. Zmarł 20 października 1409 r., prosząc w swym testamencie, aby to, co po nim zostało, rozdać jako jałmużnę.
W roku 1790 został ogłoszony przez Piusa V błogosławionym.

św. Józef z Kupertynu (1603-1663)

Józef Desa urodził się w 1603 r., w miejscowości Copertino, w prostej wiejskiej rodzinie. W dzieciństwie poważnie zachorował, ale został uzdrowiony przez wstawiennictwo Maryi. Już jako chłopiec miał łaskę głębokiej modlitwy. Poprosił o przyjęcie do klasztoru braci mniejszych, ale nauka sprawiała mu duże trudności, uchodził też za niezdarę. Ponownie poprosił o przyjęcie u kapucynów, ale również tam nie zdecydowano się go przyjąć. Ostatecznie zatrzymał się wśród braci konwentualnych jako brat do prostych posług. Powoli dostrzegano jego miłość do Kościoła, rozmodlenie, surową ascezę i pracę nad sobą. Rozpoczął studia teologiczne i w 1628 r. przyjął święcenia kapłańskie.
Jego niezwykle wrażliwe usposobienie powodowało, że często popadał w ekstazę tak intensywną, że unosił się nad ziemię. Istnieje 17 udokumentowanych relacji o zaistnieniu tego charyzmatu zwanego lewitacją. Sprawą "latającego zakonnika" zajęło się Święte Oficjum, ale papież Urban VIII będąc świadkiem mimowolnej ekstazy Świętego, potwierdził ten szczególny dar jako Boży. Niemniej przez wzgląd na ciekawość ludzką, wkrótce zabroniono Józefowi publicznego sprawowania Mszy św., modlitw wspólnotowych i przebywania z braćmi. Tułał się po różnych klasztorach, aby pozostawać nieznany. Osiadł w Osimo, gdzie zmarł 17 września 1663 r.
Kanonizowany został przez Klemensa XIII w roku 1767.

sługa Boży Wenanty Katarzyniec (1889-1921)

Urodził się w Obydowie koło Lwowa, w ubogiej rodzinie, i nosił imię Józef. Od dzieciństwa odznaczał się zamiłowaniem do modlitwy i skupienia. Był cichy, skromny i zamknięty w sobie. Według woli rodziców przygotowywał się do pracy nauczyciela, jednak środki na utrzymanie i naukę musiał zapewniać sobie sam. Mimo sprzeciwu rodziców trwał w postanowieniu podjęcia kapłaństwa. W 1907 r. zgłosił się do klasztoru braci konwentualnych, ale przyjęto go dopiero w rok później. Swoje powołanie musiał ochronić przed gwałtownymi pokusami i ciemnością duchową. Wytrwał dzięki wierności modlitwie, sakramentom pokuty i Eucharystii, starannej i uważnej lekturze świętych autorów. Ta próba umocniła w nim równowagę duchową, prostotę, serdeczność, zamiłowanie do adoracji Najświętszego Sakramentu, cześć dla Maryi Dziewicy.
W 1914 r. przyjął święcenia kapłańskie. Skierowany do Czyżek posługiwał także żołnierzom I Wojny. W tym samym roku wybrano go na mistrza nowicjuszy we Lwowie, gdzie pracę formacyjną połączył z intensywną posługą duszpasterską i osobistą ascezą. Czas wojny, braki żywności i opału, sprawiły, że jego zdrowie podupadło: od 1917 r. pojawiły się początki gruźlicy. W 1919 roku został przyjacielem młodszego od siebie o kilka lat Maksymiliana Marii, którego gorąco popierał w rozwijaniu dzieła "Rycerstwa Niepokalanej". Mimo prób leczenia zmarł w Kalwarii Pacławskiej 31 marca 1921 r.
Św. Maksymilian pisał o nim: "Nie silił się na rzeczy nadzwyczajne, ale zwyczajne czynił nadzwyczajnie". W roku 1949 rozpoczęto proces informacyjny.

sługa Boży Melchior Fordon (1862-1927)

Józef - takie imię nosił od momentu chrztu - urodził się w Grodnie w 1862 r. W wieku 25 lat przyjął w Kownie święcenia kapłańskie (1887 r.) i pracował jako ksiądz diecezjalny. Był to trudny czas, gdy rząd rosyjski stosował represje wobec katolików, nakłaniając ich do przechodzenia na prawosławie. Był bardzo łagodny, cierpliwy, ale i stanowczy. Gdy raz na probostwo zakradł się złodziej, ks. Józef prosił go "Bracie, proszę, pokaż się, nic ci się nie stanie!" Dał mu też trochę pieniędzy i odesłał z prośbą, aby teraz żył już uczciwie. W 1912 roku złożył śluby w Zakonie Braci Mniejszych Konwentualnych, przyjął imię Melchior i przebywał w klasztorze w Grodnie. W czasie I Wojny zdarzyło się, że miała się odbyć egzekucja pod murem klasztoru, wtedy natychmiast brat Melchior zaczął się wstawiać u dowódcy za ofiarami, na klęczkach ofiarując swe życie za nich. Egzekucję odwołano.
W 1921 spotkał się w Grodnie z Maksymilianem, któremu posługiwał jako ojciec duchowy i spowiednik. Zachorował na gruźlicę, co kazało mu zrezygnować z posług kapłańskich dla wiernych. 30 grudnia odprawił ostatnią Eucharystię, podczas której doznał ekstazy.
Zmarł 27 lutego 1927 r. w opinii świętości.

słudzy Boży Zbigniew Strzałkowski (1958-1991)
i Michał Tomaszek (1960-1991)

Zbigniew (niższy na zdjęciu) przyszedł na świat w wiosce Zawada koło Tarnowa w ubogiej rodzinie. Często pomagał w gospodarstwie swemu wujowi, z którym rozeznawał swoje powołanie. W 1979 r. wstąpił do Zakonu. Razem z kilkoma innymi braćmi założył w 1981 r. Ruch Ekologiczny św. Franciszka z Asyżu (REFA). Przy składaniu ślubów wieczystych wyraził gotowość udania się na misje. W 1986 r. przyjął święcenia kapłańskie. Posługiwał w Legnicy i Wrocławiu, a od 1988 roku w Pariacoto (Peru). Opiekował się bardzo chorymi jako pielęgniarz.
9 sierpnia 1991 roku zginął z rąk terrorystów "Świetlistego Szlaku" w Pariacoto. Uznany przez ludzi i Episkopat peruwiański za męczennika i patrona chorych.

Michał urodził się w Łękawicy, w skromnej, rolniczej rodzinie, razem z bratem bliźniakiem. Choroba i śmierć ojca była bolesnym doświadczeniem dla całej rodziny. Pociechy i umocnienia szukano w modlitwie. W 1980 roku Michał wstąpił do Zakonu i wyraził gotowość posługi misyjnej. Złożył śluby wieczyste, a w 1987 roku przyjął święcenia kapłańskie. Pracował w Pieńsku, ale szybko wyraził chęć wyjazdu na misję organizowaną w Pariacoto (Peru). Zajmował się tam promocją rodziny i opieką duchową nad dziećmi.
Zginął z rąk terrorystów "Świetlistego Szlaku" 9 sierpnia 1991 roku w Pariacoto. Uznany przez ludność i Episkopat peruwiański za męczennika i opiekuna dzieci.
Akta procesu informacyjnego braci męczenników przekazano Kongregacji.

św. Klara z Asyżu (1193-1253)

Córka rycerza Favarone di Offreduccio z Asyżu, urodzona w 1193 r. Religijnie wychowana przez matkę, w gronie dwóch swoich młodszych sióstr i przyjaciółek, w 1206 roku przeżywała z całym miasteczkiem nawrócenie Jana Bernardone zwanego Franciszkiem. Wkrótce do wspólnoty asyskich pokutników dołączył jej kuzyn Rufin, który pomagał jej lepiej poznać ten nowy styl życia dla Boga. W 1212 roku chociaż świadoma była sprzeciwu rodziny, za wiedzą biskupa, uciekła z domu w noc Niedzieli Palmowej i przyjęła habit z rąk Franciszka. Zamieszkała najpierw w klasztorze benedyktynek, ale po kilku miesiącach przeniosła się do klasztoru wybudowanego przez braci przy kościele św. Damiana (San Damiano). Tam w krótkim czasie dołączyły się jej towarzyszki, obydwie siostry i matka.
Od 1215 r. przyjęła posługę przełożonej wspólnoty. Jej siła duchowa i modlitwa wpływała na formujący się Zakon braci, na całą okoliczną ludność, także na samego papieża, który ją znał osobiście. Wielu przychodziło prosić ją o modlitewne wstawiennictwo. Wkrótce wspólnota liczyła 50 sióstr, które zapraszano do innych klasztorów chętnych przejąć zwyczaje "Ubogich Pań z San Damiano". Takich klasztoów było po kilku latach ok. 17. Siostry żyły w atmosferze modlitwy i rozważań, w klauzurze klasztoru, utrzymując się z tkania i szycia rzeczy potrzebnych dla wyposażenia ubogich kościołów. Często jednak nie wystarczało środków na ich skromne życie, wtedy z ufnością w miłosierdzie Boże i ludzkie, prosiły o wsparcie jałmużną.
Od 1224 r. Klara wyraźnie zaczęła tracić zdrowie, ale starała się uczestniczyć w życiu wspólnym. Miała niezwykłą okazję usługiwać Franciszkowi, który po leczeniu w Sienie, zatrzymał się w San Damiano. Wkrótce, w 1226 r. pożegnała go, gdy mieszkańcy przenosili zmarłego Franciszka z Porcjunkuli do Asyżu i zatrzymali się przed klasztorem Klary. Towarzysze Franciszka zawsze pozostawali z nią w głębokiej przyjaźni. Gdy w 1240 r. Asyż został oblężony, żołnierze - Saraceni na służbie cesarza, próbowali wedrzeć się do klasztoru. Klara kazała się wtedy poprowadzić na dziedziniec i przynieść kustodię z Najświętszym Sakramentem. Jej modlitwa sprawiła, że klasztor został ocalony. Podobnie modliła się w obronie miasta. W ostatnie dla niej święta Narodzenia Pańskiego otrzymała wizję uroczystości, które odbywały się kościele braci w Porcjunkuli.
Długo trwały rozmowy z papieżem Grzegorzem IX, a potem z Innocentym IV, na temat zatwierdzenia reguły zakonnej. Klara z pokorą szukała u nich zrozumienia dla specyfiki charyzmatu, jaki otrzymała. Jej wola trwania na obranej drodze doprowadziła do wydania szczególnego dokumentu: "Przywileju ubóstwa". Kilka pism, także korespondencja ze św. Agnieszką Czeską, pozostaje świadectwem jej głębokiej, duchowej inspiracji dawanego świadectwa. Ostatecznie reguła klasztoru San Damiano, którą Klara napisała jako pierwsza kobieta w Kościele, została zatwierdzona. Klara otrzymała to zatwierdzenie na łożu śmierci i odeszła do Pana 10 sierpnia 1253 r.
W dwa lata potem, w 1255 r., ogłosił ją świętą Kościoła papież Aleksander IV, a dziesięć lat po jej śmierci papież Urban IV zgromadził klasztory żyjące charyzmatem San Damiano w jeden Zakon, którego Klara została patronką.
Klara, dzięki cudowi oglądania "pasterki" w Porcjunkuli, została przez Piusa XII wybrana też na patronkę telewizji (1958 r.).

św. Agnieszka Czeska (1205-1282)

Córka króla czeskiego,Przemysła Otokara I, przyszła na świat w 1205 r. Została przyrzeczona na małżonkę synowi Henryka Brodatego i św. Jadwigi, dlatego wychowała się w klasztorze cysterek w Trzebnicy. Chłopiec jednak zmarł. Gdy ojcu Agnieszki zaproponowano jej małżeństwo z synem cesarza Fryderyka II, wysłał on dziewczynkę na dwór niemiecki. Do ślubu jednak nie doszło. Wkrótce sam cesarz poprosił o jej rękę. Agnieszka jednak odmówiła, co stało się głośne na całą ówczesną Europę. Dziewczyna poświęciła się dziełom charytatywnym otzrymując duchowe wsparcie od przybyłych na te tereny franciszkanów. Założyła szpital w Pradze i ustanowiła wspólnotę "Krzyżowców" dla opieki nad nim.
W 1234 r. złożyła śluby zakonne przyjmując styl życia pielęgnowany w San Damiano. Pisała do św. Klary i papieża Grzegorza IX, aby poprzez ich rady jak najbardziej upodobnić swe życie do duchowości wspólnot z Asyżu. Była pokorną i przykładną siostrą dla swych towarzyszek. Zmarła w 1282 r. w opinii świętości, choć pamięć o niej przytłumił husytyzm.
Kanonizowana przez papieża Jana Pawła II w 1989 r.

bł. Salomea (1212-1268)

Była piastowską księżniczką, córką Leszka Białego i Grzymisławy, księżniczki ruskiej, oraz starszą siostrą Bolesława Wstydliwego. Pobożnie wychowana, wcześnie weszła na scenę życia politycznego, a to za sprawą układu między Leszkiem i Andrzejem II, królem węgierskim. Została obiecana jako małżonka synowi Andrzeja, Kolomanowi, i miała objąć panowanie nad księstwem halickim. Początkowo układ został jednak zerwany i Andrzej koronował tylko swego syna. Ostatecznie Salomea została odesłana w 1218 r. na dwór węgierski, a potem 12-letni Koloman i 8-letnia Salomea objęli tron w Haliczu. Po dwóch latach zostali uwięzieni w Toczersku, ale po rokowaniach z książętami ruskimi zostali odesłani na Węgry.
Koloman, a z nim Salomea, otrzymał władzę nad terenami dzisiejszej Dalmacji, Chorwacji i Słowenii. W obliczu szerzących się sekt młodzi starali się o krzewienie kultu katolickiego, za co papież Grzegorz IX udzielił im specjalnej opieki i przywilejów papieskich. Poznali też wówczas tworzący się Zakon franciszkański i stali się jego tercjarzami. Młodzi zobowiązali się od początku do życia w dziewictwie, co potwierdzili ślubem czystości. Na ich dworze wychowywała się mała Kinga, przyszła małżonka Bolesława Wstydliwego i przyszła święta.
W 1241 r. po walce z Tatarami, na skutek odniesionych ran, zginął Koloman. Salomea jako 30-letnia wdowa wróciła na dwór swego brata, Bolesława. Tam jednak postarała się z pomocą braci franciszkanów o utworzenie klasztoru klarysek, do którego w 1245 r. sama wstąpiła. Pierwsze siostry pochodziły z klasztoru praskiego, wysłane przez św. Agnieszkę Czeską. Salomea żyła jako klaryska 23 lata i dała świadectwo intensywnej, choć cichej pokuty oraz głębokiego nabożeństwa do Maryi Dziewicy. Do dziś siostry przechowują jej włosienicę, różaniec i ikonę Maryi Hodegetrii, ofiarowaną Salomei jeszcze na Węgrzech przez matkę Kingi, Marię Laskaris, córkę cesarza z Konstantynopola.
Gdy Bolesław objął tron krakowski, klasztor zdecydowano przenieść w okolice miejscowości Skała. Zatwierdził tą zmianę papież Aleksander IV w 1260 r. Klasztor z kościołem dedykowanym św. Marii Magdalenie był miejscem pielgrzymek ze względu na przywilej zyskania przez pielgrzymów odpustu zupełnego. Ta wspólnota stała się klasztorem macierzystym dla klarysek w Polsce. Salomea spędziła tam ostatnie lata życia, nie przyjęła jednak funkcji ksieni (przełożonej). Latem 1268 r. czując już utratę sił pozostawiła testament i przewidziała swą śmierć, która nastąpiła 10 listopada 1268 roku. Zmarła w opinii świętości. Pochówek odbył się w Krakowie i ciało Salomei umieszczono w kościele franciszkanów, duchowych opiekunów rodziny książęcej. Do jej grobu przychodziły liczne pielgrzymki i pojedyncze osoby, aby prosić o wstawiennictwo u Boga.
Papież Klemens X zatwierdził jej kult w 1672 r.

św. Kinga (1234-1292)

Kinga była z pochodzenia Węgierką, a jej imię brzmiało Kunegunda. Była córką Beli IV i Marii, córki cesarza z Konstantynopola. Jej siostrami były bł. Jolanta, św. Małgorzata Węgierska, Anna i Konstancja, a ciotką św. Elżbieta Węgierska i bł. Salomea. W 1239 r. została wysłana na dwór książęcy Piastów w Korczynie, aby zostać małżonką Bolesława Wstydliwego. Towarzyszyła mu w zabiegach o tron krakowski, wspierała też rozwój gospodarczy księstwa m.in. przez sprowadzenie do Polski górników węgierskich do Bochni i Wieliczki. Przyczyniła się do ogłoszenia w 1253 r. Stanisława, biskupa krakowskiego, świętym i męczennikiem (kanonizacji dokonano w Asyżu).
Wychowana do głębokiej pobożności, według ówczesnej idei ascetycznej, przekonała swego męża do zachowania dziewictwa w małżeństwie i wstąpiła na drogę duchowości franciszkańskiej. Wraz z mężem promowali obecność i apostolat franciszkański na ziemiach polskich, dzięki temu ponad 20 księżniczek piastowskich to klaryski. Po śmierci Bolesława w 1279 r. Kinga rozpoczęła fundację klasztoru klarysek w Starym Sączu, prosząc o przybycie sióstr ze Skały, a gdy rozporządziła swym majątkiem, złożyła zakonne śluby. Dbała o polską kulturę we wspólnocie: polskie pieśni, modlitwy i kazania. Zmarła 24 lipca 1292 roku. Jej grób stał się miejscem pielgrzymek i modlitw o wstawiennictwo u Boga.
Beatyfikowana w 1690 r., ogłoszona świętą przez papieża Jana Pawła II w roku 1999.

bł. Jolanta (1244-1298)

Jolanta urodziła się w 1244 roku jako ósme dziecko króla węgierskiego Beli IV i Marii, córki cesarza z Konstantynopola. Jej siostrami były św. Kinga, św. Małgorzata Węgierska, a ciotkami św. Elżbieta Węgierska i bł. Salomea. Została wysłana na dwór polskich Piastów razem z małą Kingą, a potem Bela IV oddał ją w roku 1256 jako małżonkę Bolesławowi Pobożnemu, księciu kaliskiemu. Angażowała się w sprawy męża, dbała o życie religijne księstwa, dzięki ich decyzji franciszkanie osiedlili się na ziemiach Wielkopolski. Na swoim gnieźnieńskim dworze pielęgnowała wysoce religijny styl życia, ożywiany ideałami franciszkańskimi. Zajmowała się osobiście wychowaniem swoich dzieci, a także przyjęła pod opiekę osierocone dzieci Przemysła II, brata Bolesława. Jej córka Jadwiga została żoną Władysława Łokietka późniejszego koronowanego króla Polski, a Elżbieta córka Jadwigi i wnuczka Jolanty została królową Węgierską. Do klarysek wstąpiły jej dwie córki (Anna i Jadwiga - gdy owdowiała) oraz cztery wnuczki, a także córka Przemysła - Eufemia.
Po śmierci Bolesława (1279 r.) przekazała panowanie Przemysłowi, a sama udała się na dwór Kingi. Obie owdowiałe siostry udały się do klasztoru sądeckiego, gdzie przybyła potem trzecia - Konstancja, wdowa po Andrzeju, królu Halicza. W 1284 roku Przemysł ufundował klasztor klarysek w Gnieźnie i Jolanta zamieszkała tam z grupą sióstr ze Skały. Zmarła 17 czerwca 1298 r. w opinii świętości.
Papież Leon XII ogłosił Jolantę błogosławioną w 1827 r. Wyburzenie klasztoru i zniszczenie pamiątek po niej utrudniło jednak rozpowszechnienie się kultu.

bł. Kamila Baptysta Varano (1458-1524)

Kamila urodziła się w Camerino (Włochy), w szlacheckiej rodzinie i otrzymała staranne wykształcenie. Pod wpływem franciszkańskiego kaznodziei postanowiła podjąć szczególne nabożeństwo do Męki Pańskiej. Z biegiem lat uczyniła z tego dziecięcego postanowienia ślub. W 1481 r. wstąpiła do klarysek w Camerino i przyjęła imię Baptysta. Po trzech latach wybrano ją do grupy sióstr mających założyć nowy klasztor w Urbino, a potem w Fermo. W tym czasie zamordowano jej ojca i trzech braci. Przeszła w swoim powołaniu długą drogę duchową od powierzchowności i lekceważenia życia religijnego do pogodnej, głębokiej radości, której jedynym źródłem była modlitwa. W 1507 roku Baptysta wróciła do Camerino. Modliła się za sprawców i wybaczyła im. Bardzo pielęgnowała skupienie i życie duchowe, otrzymywała czasem wizje nadprzyrodzone. Pozostawiła po sobie wiele pouczeń duchowych. Nie była jednak pozbawiona trudności: oschłość i osamotnienie, pokusy i noce duchowe łączyły się z cierpieniami fizycznymi i chorobami. Zmarła w Camerino w 1524 roku.
Jej kult zatwierdził papież Grzegorz XVI w 1843 roku.

bł. Maria Crocifissa Satellico (1706- 1745)

Urodziła się w Wenecji w 1706 roku i została ochrzczona jako Elżbieta Maria. W jej wychowaniu brał udział wuj, który jako ksiądz dawał małej siostrzenicy pogłębioną katechezę i żywe świadectwo. Mała zdecydowała kiedyś: "Zostanę zakonnicą, a jak mi się uda, to zostanę świętą".
Rodzice powierzyli ją klaryskom w Montenuovo (dzisiaj Ostra Vetere) na dalsze wychowanie i naukę, i już wtedy Maria uczestniczyła w wielu zajęciach wspólnoty. W 1726 roku złożyła śluby wieczyste jako Maria Crocifissa. Posługiwała we wspólnocie jako kantorka i organistka, okazując siostrom w duchu pokory i służby wszelką możliwą pomoc. W wieku 36 lat została wybrana ksienią (przełożoną). Wykonywała tą posługę z mądrością, roztropnością, zdecydowanie i w miłości. Była obdarzona nadzwyczajnymi łaskami, ale nie chciała okazywać tego, starając się zawsze o postępowanie według zwyczajnych cnót chrześcijańskich: wiary, nadziei, pokory, cierpliwości, opanowania, wytrwałości, radości i pokoju. Cierpiała z powodu częstych pokus i dręczenia diabelskiego, jednak nie odstępowała od drogi zawierzenia Bogu i od powierzania się opiece Najświętszej Dziewicy Maryi. W 1745 roku, na skutek objawów gruźlicy zrezygnowała z posługi przełożonej, a po kilku miesiącach choroby, tego samego roku zmarła. W diecezji i regionie weneckim rozpowszechniła się opinia o jej świętości.
Została ogłoszona przez papieża Jana Pawła II błogosławioną w 1993 roku.

sługa Boża Zeinab Alif (Maria Józefina Benvenuti) (1845-1924)

Zeinab Alif, zwana jest też Moretta czyli "czarnulka" ze względu na swe afrykańskie pochodzenie.
Urodziła się w 1845 (1846) roku w wiosce Kordofan, w Sudanie. Została jako dziecko porwana na sprzedaż i jako niewolnica trafiła do właścicieli, którzy byli dla niej okrutni. Uwolniona w roku 1856 przez włoskiego księdza (sługa Boży Niccolo Olivieri) w ramach Dzieła dla Wykupu Niewolnic, została przewieziona do Włoch i powierzona klaryskom w Belvedere Ostrense, aby mogła otrzymać chrześcijańskie wychowanie. W tym samym roku przyjmuje chrzest. Jest to dla niej początek zażyłej więzi z Bogiem, która dopełniła się w podjęciu życia zakonnego. Inteligentna, energiczna, wrażliwa wkrótce - dzięki wytrwałej pracy duchowej - stała się pokorna, radosna, usłużna dla wspólnoty. Ze względu na zdolności muzyczne, podjęła naukę gry organowej, a jej wykonania odznaczały się ekspresją i opanowaniem techniki. W 1874 r. rozpoczęła nowicjat u sióstr klarysek i w 1876 złożyła wieczyste śluby.
Na skutek represji politycznych wspólnota musiała opuścić Belvedere i siostry zamieszkały ze wspólnotą klarysek w Serra de' Conti. Tutaj Józefinie powierzono posługę wikarii, mistrzyni nowicjuszek, a potem także ksieni (przełożonej). Pod koniec życia została doświadczona utratą wzroku. Józefina umarła 24 kwietnia 1924 roku.
W 1988 roku biskup diecezji przeprowadził proces informacyjny o heroiczności cnót i akta zostały przekazane Kongregacji.

św. Róża z Viterbo (1233-1252)

Róża urodziła się w Viterbo siedem lat po śmierci Franciszka, a swe krótkie życie zakończyła jeszcze przed śmiercią św. Klary. Już jako małe dziecko przejawiała skłonność do modlitwy, jako ośmiolatka wpadła w ekstazę. Przyjęła habit III Zakonu w wieku 10 lat, a gdy cesarz Fryderyk zdobył miasto w walce przeciw papieżowi, publicznie sprzeciwiła się mu i zapowiedziała mu przedwczesną śmierć. Wygnana z miasta, kontynuowała swoją krucjatę przeciw cesarzowi. W tym czasie cesarz zmarł. Mając 16 lat wróciła do Viterbo i pragnęła wstąpić do klasztoru klarysek, ale siostry odmówiły uznając ją za niezrównoważoną wizjonerkę. Przyjęła to ze spokojem i kontynuowała swe apostolstwo jako tercjarka, spalając swe młodzieńcze siły na posłudze biednym i na intensywnej modlitwie. Zmarła mając 19 lat.
Po jej śmierci na polecenie papieża Aleksandra IV ciało Róży zostało pochowane w kościele klarysek, do których za życia chciała wstąpić.
Kanonizował ją papież Kalikst III w 1457 r.

bł. Aniela z Foligno (1248-1309)

Pochodziła ze szlacheckiej rodziny i prowadziła swobodne i wygodne życie. Wyszła za mąż za bogatego człowieka, jednak wkrótce przyszło jej sprostać trudnym wydarzeniom. Kolejno zmarły jej dzieci, a także mąż, którego bardzo kochała.
W wieku 37 lat przemieniła swoje życie, mocno angażując się w stałe rozważanie życia Jezusa. Wstąpiła do III Zakonu Franciszkańskiego i poświęciła się służbie chorym, czasem też proszono ją o rady i duchowe wsparcie. Na polecenie spowiednika spisywała swe rozmyślania i wizje. Przez świadectwo życia, zjednała sobie grono przyjaciół, którym służyła towarzyszeniem duchowym. Jej mądrość uczczono tytułem "mistrzyni teologów". Zmarła w Foligno 1309 r. i jest pochowana w kościele braci konwentualnych w Foligno.
W 1701 r. jej kult zatwierdził papież Klemens XI.

bł. Aniela Salawa (1881-1922)

Urodzona 1881 roku w rodzinie o głębokim życiu religijnym, w Sieprawiu. Jako nastolatka (16 lat) udała się do Krakowa, aby służbą zarobić na swe utrzymanie. Śmierć starszej siostry, była dla Anieli doświadczeniem, przez które zwróciła się wyraźnie do Boga. Złożyła ślub czystości na ręce swego spowiednika i wstąpiła do III Zakonu Franciszkańskiego. Żyła bardzo głęboko stylem ewangelicznej prostoty. Otoczyła opieką zwłaszcza młode dziewczęta przyjeżdżające do Krakowa w poszukiwaniu pracy. Często dzieliła z nimi swój zarobek, użyczała też im schronienia, pomagała przemyśleć doświadczenia. W czasie I Wojny poświęcała się trosce o chorych i rannych. Ostatnie lata przeżyła w suterenie jednego z domów krakowskich. Mimo odwiedzin koleżanek i znajomych przeżyła okres samotności, który jednak rozświetliły głębokie przeżycia duchowe zapisane w "Dzienniczku". Zmarła w 1922 r., w Krakowie.
Beatyfikowana została przez Jana Pawła II w 1991 roku.