Błogosławiona Salomea (1211 lub 1212 - 1268)

Błogosławiona Salomea (1211 lub 1212 - 1268)

Była piastowską księżniczką, córką Leszka Białego i Grzymisławy, księżniczki ruskiej, oraz starszą siostrą Bolesława Wstydliwego. Pobożnie wychowana, wcześnie weszła na scenę życia politycznego, a to za sprawą układu między Leszkiem i Andrzejem II, królem węgierskim. Została obiecana jako małżonka synowi Andrzeja, Kolomanowi, i miała objąć panowanie nad księstwem halickim. Początkowo układ został jednak zerwany i Andrzej koronował tylko swego syna. Ostatecznie Salomea została odesłana w 1218 r. na dwór węgierski, a potem 12-letni Koloman i 8-letnia Salomea objęli tron w Haliczu. Po dwóch latach zostali uwięzieni w Toczersku, ale po rokowaniach z książętami ruskimi zostali odesłani na Węgry.
Koloman, a z nim Salomea, otrzymał władzę nad terenami dzisiejszej Dalmacji, Chorwacji i Słowenii. W obliczu szerzących się sekt młodzi starali się o krzewienie kultu katolickiego, za co papież Grzegorz IX udzielił im specjalnej opieki i przywilejów papieskich. Poznali też wówczas tworzący się Zakon franciszkański i stali się jego tercjarzami. Młodzi zobowiązali się od początku do życia w dziewictwie, co potwierdzili ślubem czystości. Na ich dworze wychowywała się mała Kinga, przyszła małżonka Bolesława Wstydliwego i przyszła święta.
W 1241 r. po walce z Tatarami, na skutek odniesionych ran, zginął Koloman. Salomea jako 30-letnia wdowa wróciła na dwór swego brata, Bolesława. Tam jednak postarała się z pomocą braci franciszkanów o utworzenie klasztoru klarysek, do którego w 1245 r. sama wstąpiła. Pierwsze siostry pochodziły z klasztoru praskiego, wysłane przez św. Agnieszkę Czeską. Salomea żyła jako klaryska 23 lata i dała świadectwo intensywnej, choć cichej pokuty oraz głębokiego nabożeństwa do Maryi Dziewicy. Do dziś siostry przechowują jej włosienicę i ikonę Maryi Hodegetrii, ofiarowaną Salomei jeszcze na Węgrzech przez matkę Kingi, Marię Laskaris, córkę cesarza z Konstantynopola.
Gdy Bolesław objął tron krakowski, klasztor zdecydowano przenieść w okolice miejscowości Skała. Zatwierdził tą zmianę papież Aleksander IV w 1260 r. Klasztor z kościołem dedykowanym św. Marii Magdalenie był miejscem pielgrzymek ze względu na przywilej zyskania przez pielgrzymów odpustu zupełnego. Ta wspólnota stała się klasztorem macierzystym dla klarysek w Polsce. Salomea spędziła tam ostatnie lata życia, nie przyjęła jednak funkcji ksieni (przełożonej). Latem 1268 r. czując już utratę sił pozostawiła testament i przewidziała swą śmierć, która nastąpiła 10 listopada 1268 roku. Zmarła w opinii świętości. Pochówek odbył się w Krakowie i ciało Salomei umieszczono w kościele franciszkanów, duchowych opiekunów rodziny książęcej. Do jej grobu przychodziły liczne pielgrzymki i pojedyncze osoby, aby prosić o wstawiennictwo u Boga. W 1672 r. Papież Klemens X zatwierdził jej kult.

Świątobliwa za życia

Bł. Salomea była uważana za osobę świętobliwa już za życia. Natomiast po śmierci, która zastała ją w klasztorze w Skale w 1268 roku, jej ciało stało się cenną relikwią (tzw. relikwia I stopnia). Podobnie jak przedmioty, których używała (tzw. relikwie II stopnia): do dziś przechowujemy jej tunikę pokutną – tzw. włosienicę i mozaikową ikonę Maryi Dziewicy, którą według tradycji Salomea otrzymała jeszcze na dworze węgierskim.
Bracia Franciszkanie, jako duszpasterze rodziny książęcej na Wawelu, zabiegali o pochówek bł. księżnej Salomei w ich kościele, gdyż należała ona do rodu Piastowiczów, mimo iż nie panowała w Polsce, tylko na ziemiach podległych węgierskim Arpadom.
Salomea została pochowana najpierw w nawie głównej kościoła Franciszkanów, a potem utworzono osobną kaplicę z trumienką zawierającą jej relikwie: kaplicę bł. Salomei – po lewej stronie nawy głównej kościoła.

Relikwie


Siostry jednak zachowały cząsteczki jej ciała w trzech ozdobnych relikwiarzach. W ten sposób ich duchowa Matka i Siostra jest nadal pośród nich.
Za pozwoleniem Biskupa wykonujemy obrazki zawierające relikwie w postaci tkaniny otartej o relikwie ciała Salomei. Rozdając je wiernym , pragniemy rozpowszechniać znajomość jej osoby, życia i świętości. Liczymy także na podziękowania za otrzymane łaski za wstawiennictwem naszej Błogosławionej Matki.

Błogosławione wino

Tradycja wspólnotowa zawiera zwyczaj błogosławienia wina relikwiami bł. Salomei. Siostry zgromadzone na tym nabożeństwie modlą się prosząc bł. Salomeę, by wstawiała się za osobami, które będą kosztowały tego wina. Wierzymy, że takie znaki pomagają przybliżyć się nam do naszych świętych w Niebie.
Można prosić o takie błogosławieństwo dostarczając wino do klasztoru.

Nowenna do bł. Salomei

W naszej wspólnocie codziennie modlimy się do naszej Matki i patronki. O stałej porze odmawiamy Nowennę za jej wstawiennictwem w polecanych nam intencjach. W sposób uroczysty taka nowenna jest przeżywana w listopadzie: od 10 do 18 odprawiane są Msze św. i odmawiana litania do bł. Salomei w polecanych intencjach. Na tych celebracjach są obecne także relikwie Błogosławionej Salomei.
Dzień uroczysty to 19 listopada - dzień jej liturgicznego wspomnienia w kalendarzu kościelnym. Klasztor ma przywilej celebrowania wtedy liturgii świątecznej.

Nowenna do bł. Salomei

Szczególne intencje do bł. Salomei



Wiele próśb polecamy szczególnej opiece i wstawiennictwu bł. Salomei. Czynimy to podczas wieczornej modlitwy wspólnotowej, ofiarując w tej intencji nowennę . Jeśli chcesz poprosić o takie wstawiennictwo , zaznacz to podając swoją intencję.
Prośby kierowane do Bł. Salomei spisujemy w specjalnej KSIĘDZE, ufając, że otrzymamy także informację o ich wysłuchaniu.

Więcej informacji

W książce „Błogosławiona Salomea i klasztory klarysek w Zawichoście, Skale i Krakowie do końca XV wieku” można znaleźć źródła dotyczące życia i kultu bł. Salomei, a także przedstawienie duchowości klarysek w XIII-XV wieku oraz opis ich codziennego życia w klasztorze.
Mimo przywoływania wielu źródeł książka nie jest rozprawą naukową. Jest to praca o charakterze popularnonaukowym.
Zapraszamy do lektury.

Zobacz także: